Onderwerp: noodzakelijke levenskosten (boven de € 114 per jaar) moeten worden vergoed door de bijzondere bijstand als er geen voorliggende voorzieningen zijn.
Om privacy redenen is de naam ‘Jansen’ gefingeerd
Mevrouw Jansen houdt zich aan een dieet dat door haar huisarts en 3 artsen van de GGD medisch noodzakelijk is verklaard. Het kost haar € 1500 per jaar, wat zij van haar minimum inkomen onmogelijk kan betalen. Haar gemeente verstrekte m.i.v. 2003 via bijzondere bijstand een ‘tegemoetkoming in de dieetkosten’. Per 1 januari 2006 mocht mevrouw Jansen volgens haar gemeente geen vergoeding meer aanvragen omdat de regels gewijzigd zijn: “Voortaan gaat dat via een ‘Verzoek voorlopige teruggaaf’, dat u bij de Belastingdienst kunt aanvragen”. Voor haar dieet mag ze inderdaad € 1500 opvoeren. Maar daarvan krijgt zij maar ongeveer € 400 terug, blijkt na de berekening. Dat is dus € 1100 per jaar te weinig. De belasting verwijst vervolgens naar de zorgverzekeraars en zij verwijzen naar de sociale dienst. Kringetje rond.
Mevrouw Jansen belt een jaar lang naar allerlei officiële instanties, w.o. Sociaal Raadslieden, Het Juridisch Loket en de juridische afdeling van het ‘overkoepelend orgaan van alle zorgverzekeraars’ (Zorgverzekeraars Nederland) . Ze hoort van allemaal: “Wat vervelend voor u” en “Helaas kunnen wij u ook niet helpen”. Deze antwoorden krijgt zij nog steeds overal als ze uitlegt dat ze ondertussen al een maand geen geld meer heeft om eten te kopen. Uiteindelijk besluit mevrouw Jansen hulp te vragen bij de Raad voor Chronisch Zieken en Gehandicapten. Ook daar krijgt ze dezelfde antwoorden, hoewel ze hier een melding kan doen, die in de toekomst wellicht zou kunnen bijdragen aan voorstellen voor wetsveranderingen.
Niemand doet iets en mevrouw Jansen wordt overal afgescheept. Mevrouw Jansen schrijft ten einde raad een brief aan Hare Majesteit de Koningin. Er komt een ontvangstbevestiging, maar een maand later is er nog geen antwoord. Verschillende ministeries buigen zich nog over ‘het geval’. Van een meelevend maatschappelijk werkster krijgt ze € 100 via de Caritas om nog even vooruit te kunnen. Haar huisarts schrijft een Fonds aan voor haar. En ineens ontdekt een alerte maatschappelijk werker een wet uit 2003, die volgens hem nog steeds geldig is, waaruit blijkt dat mevrouw Jansen gewoon recht heeft op bijzondere bijstand. Mevrouw Jansen heeft die wet laten verifiëren door een welwillende advocate. Zij verklaarde dat de wet inderdaad in 2006 ook nog geldig is.
De maatschappelijk werker gaat met mevrouw Jansen en een kopie van deze wet naar haar gemeente en ineens komt er iets in beweging. De gemeente besluit uiteindelijk met terugwerkende kracht een tegemoetkoming in de dieetkosten via bijzondere bijstand te verstrekken. Mevrouw Jansens gezondheid is na een jaar touwtrekken dusdanig achteruit gekelderd dat zij in een herstellingsoord geplaatst zal moeten worden.
Daarom vindt mevrouw Jansen het belangrijk dat men, overal waar dat nodig is, weet heeft van het recht dat via deze wet wordt verschaft. Zij gunt haar medemensen iets anders dan zoveel onnodige onrust over één van de meest basale levensbehoeften, door onwetendheid en/of onzorgvuldigheid. Het kan ook anders.
U kunt zich op de volgende wet beroepen. Iedere gemeente heeft een wetboek (of kan op internet). Hoofdstuk 4, § 4.1, artikel 35, uit Handboek Wet Werk en Bijstand (zie onder) via www.handboekwwb.nl (autorisatie vereist) © Schulinck BV. Zie ook: Hoofdstuk 4, § 4.1, artikel 35, uit soortgelijk Wetboek 2006, © Schuurman & Jordens, ISBN: 9013012671, (€ 17,50) op bladzijde 112.
Laat uw gemeente die wet aan u uitleggen. Ze zullen hem dan hopelijk ook zelf begrijpen. Meer info via post of mail naar Stichting AngelaProDeo.